Het jaar 2026 begon met plannen, overzicht en energie, en werd binnen één dag teruggebracht tot bed, stilte en herstel.
Mijn eerste werkdag van 2026 liep gigantisch goed.
Administratie gedaan. Overzicht gecreëerd. Ik zat lekker in de werkflow.
Zo’n dag waarop je denkt ‘dit jaar kan ik rustig opbouwen’.
De tweede werkdag bleek mijn lichaam andere plannen te
hebben.
Ik bleek een dubbele longontsteking te hebben.
Dat betekende bijna twee weken op bed liggen, terwijl ik compleet
van de wereld was.
Niet een beetje ziek, maar echt weg. Slapen, wakker worden en weer slapen.
De dagen liepen in elkaar over. Het nieuws ook.
En dat is niks voor mij.
Wereldvreemd
Ik ben iemand die normaal gesproken weet wat er speelt.
Maatschappelijk, politiek en menselijk.
Door gevloerd te zijn, miste ik dat allemaal.
Dat gevoel van wereldvreemd zijn vond ik diep frustrerend.
Alsof ik even niet meedeed en de wereld doorging zonder mij.
Ik ben nog niet volledig hersteld.
Mijn conditie heeft een flinke klap gekregen en ik moet het rustig aan doen.
En ik klink nog steeds als een zeehond.
Dat is natuurlijk niet handig als je trouwambtenaar bent.
Toch bleef ik niet helemaal stil
Zelfs liggend op bed bleef mijn hoofd af en toe in standje ‘aan’.
Ik heb onlangs één gemeente aangeschreven om te informeren naar mogelijkheden
als trouwambtenaar.
Het antwoord was helder, maar duidelijk:
“Wij hebben momenteel geen vacatures, maar houd u gerust onze site in de gaten.”
Daar kan ik dus niet zoveel mee.
Ik kon wel iets wat ik nog nooit had gedaan:
ik keek voor het eerst in mijn leven naar Netflix.
The Crown en het huwelijk als instrument
Ik begon aan The Crown. Over perikelen aan het Engelse
hof vanaf de tijd dat King George VI koning was, omdat zijn broer Edward VIII koos
voor de liefde in plaats van ‘the crown’.
Ik geloof lang niet alles wat daar wordt verbeeld, maar wat mij opviel waren:
- de
acteurs
- de
decors
- de
manipulatie
- het
ogenschijnlijke gebrek aan empathie
- en
vooral de manier waarop huwelijken werden ingezet
Niet als verbinding, maar als instrument.
Niet vrijwillig, maar als strategische keuze.
Het intrigeert me hoe manipulerend er te werk werd gegaan aan
het hof en bij het sluiten van huwelijken. Hoe weinig ruimte er was voor liefde
of autonomie. Laat staan een eigen openlijke opinie.
En terwijl ik daar lag, met mijn lijf in herstelstand en
mijn stem ergens tussen kraai en zeehond, dacht ik: ‘Dit is precies waarom mijn
werk als trouwambtenaar voor mij geen formaliteit is’.
Terug naar de kern
Een huwelijk is geen zet, geen schaakstuk dat je even verplaatst.
Het is niet zomaar iets.
Het is een moment waarop mensen zich willen uitspreken tegenover elkaar.
Hun liefde willen bezegelen en waar aandacht, zorgvuldigheid en verbinding
samenkomen.
Al is dat nog lang niet overal zo in de wereld. En terwijl
ik daarover nadacht, schoot iets anders door mijn hoofd. Hoe kan het dat in deze
wereld meisjes van zes worden uitgehuwelijkt aan volwassen mannen? Aan achteroom,
of zelfs aan een neef? Misschien raakte
het ziek zijn me door deze twee feiten extra.
En nu?
Mijn Mooie Mensen® Podcast heb ik inmiddels al een maand
niet kunnen maken.
Dat komt wel weer. Niemand zit te wachten op een host die klinkt alsof hij rechtstreeks
uit de Noordzee komt.
Voor nu is dit waar ik me begeef:
ik ben bij aflevering 62 en verder herstellend, observerend en langzaam weer
terug in gesprek met de wereld.
Mijn vraag aan jou:
Wat waren jouw gedachten op het moment dat je gedwongen rust moest nemen?
Ps. mocht je meer willen weten over mij of over mijn werk, klik dan hier.
Een reactie posten