Als een hond je draagt in rouw

 

Als een hond je draagt in rouw

Ongekend en ongehoord.
Ze liep zomaar naar mijn poort en daarna direct naar mijn voordeur.
Ze wilde per se die blonde mevrouw zien.
Bijna letterlijk de woorden van mijn vriendin, wiens man onlangs plotseling is overleden en waar ik eerder een blog over plaatste. Haar Bouvier wilde duidelijk even komen buurten bij me.

Nou moet je weten: ik ben onlangs mijn lieve Snuffel verloren.
Een schat van een Skye Terriër. Een herplaatsingshondje dat ik een gouden mandje wilde bieden na het overlijden van mijn Bouvier Lady.

Maar het heeft niet zo mogen zijn.
Snuffel bleek te lijden aan diverse kwalen en onderliggende ziekten, waar zowel de vorige eigenaar als de herplaatsingscoach geen weet van konden hebben.

Ik ben gebroken.
Mijn lieve ‘shadow’, Snuffeltje, die altijd naast me lag, heeft maar heel kort deel uit mogen maken van mijn leven en dat van mijn zoon.

Hierover heb ik veel gedeeld via X, omdat ik daar de meeste steun ervaar en intens meevoel met het leed en verdriet van anderen. In tegenstelling tot andere social media platforms. Maar dat terzijde, daar heb ik al eens een Mooie Mensen® Podcast over gemaakt. Over dat ik wars ben van de plaatjes en het oppervlakkige.

Maar soms komt steun uit een hoek waar je het niet verwacht.
Of misschien wel juist vanuit de hoek waarvan je diep van binnen al wist dat die er zou zijn.

En na de Paasdagen is dat zo’n moment waarop mensen vragen:
“Hoe waren je Paasdagen?”

Mijn antwoord is dit jaar anders dan anders.

Mijn Paasdagen waren enerzijds gevuld met verdriet om het veel te vroege afscheid van Snuffel, maar ook met warmte.
Ik voel me gezegend met zoveel lieve mensen om me heen die me een kaart of bericht stuurden, die belden, of die met bloemen en plantjes aan mijn deur stonden. Mensen die Snuffel hebben leren kennen en die mij/ons een warm hart toedragen.

Tegelijkertijd had ik de eer om op de honden van mijn vriendin te passen, die onlangs haar man heeft verloren.
Een vriendin die er voor míj was toen mijn partner plotseling overleed.

Zij was degene die mij aanspoorde om weer te gaan trainen met mijn Bouvier.
Die aan de zijlijn stond terwijl ik de examens met Lady aflegde voor de GG-2 (Gedrag- en Gehoorzaamheidsexamens voor honden).

Een periode waarin mijn leven volledig op zijn kop stond.
Net mijn partner verloren door zelfdoding en ik bleef achter met een kind van elf en een hond van net een jaar oud.

En nu? Nu is haar partner plotseling overleden.

🐾 Een hond die beschermt… en toch verzacht

Tijdens eerste Paasdag bleef één Bouvier thuis om het thuisfront te bewaken.
De ander mocht een dagje bij mij zijn. Dat is bijzonder, want iemand je hond toevertrouwen is niet niks. Al helemaal niet wanneer het om goed getrainde waak- en verdedigingshonden gaat.

Wat het extra bijzonder maakt, is dat het voor mij, met zware reuma, niet vanzelfsprekend is om voor zo’n grote hond te zorgen.
Ik kan maximaal vijf minuten achter elkaar lopen, met tussenpauzes.

En toch… paste deze Bouvier zich aan.
Aan mijn tempo. Aan mijn ritme.

💛 Onverwachte steun

Dit is wat ik bedoel met steun uit onverwachte hoek. Want de leegte die Snuffel achterlaat is groot en die kan niemand opvullen. Maar toen kwam Boef.

🔄 Herinneringen die samenkomen

Boef is bijna net zo oud als mijn Bouvier was toen mijn partner overleed.
Alsof verleden en heden elkaar even raken.

🕊️ Rouw is geen rechte lijn

Als rouwcoach zie ik het vaker: rouw komt in lagen.

🤍 Wat ik wil meegeven

Soms zit steun in kleine dingen met een grote betekenis.
Of in dit geval in grote dingen, een stevige reu die stil aan je voeten ligt. Maar wat vaak gebeurt in tijden van rouw, is dat je in het begin veel bezoek en aandacht krijgt en daarna wordt het stiller. Het is dan aan jou om invulling te geven aan je leven zonder die dierbare. En dat duurt even, maar onthoud dat jij de enige bent die je eigen gevoel en tempo mag volgen.