Wat kun je doen voor iemand die plotseling zijn partner verliest?

Wat kun je doen voor iemand die plotseling zijn partner verliest?

Een persoonlijk verhaal over rouw, plotseling verlies en hoe kleine gebaren iemand kunnen helpen wanneer het leven ineens op zijn kop staat.

Vorige week zondag zat ik in de tuin. Het was zonnig.

En toen hoorde ik ineens meerdere sirenes.

Je weet het dan eigenlijk meteen dat ergens iets goed mis is.

Het geluid stopte een paar straten verderop.

De volgende dag las ik dat er ambulances waren uitgerukt voor een reanimatie hier in mijn buurt. En ik dacht nog ‘Het zal toch niet!

Een dag later kreeg ik een sms.

Haar man was overleden.

Ik heb niet terug geappt. Ik heb mijn jas aangetrokken en ben naar haar toe gegaan.

Ik vroeg alleen: “’Komt het uit dat ik even kom, waar heb je behoefte aan?”

Huilend viel ze me in de armen. Haar geliefde man was dood.

Afgelopen zondag was ze even weg geweest. Toen ze thuiskwam was haar man niet beneden. Ze liep de trap op en riep: “Joehoe, ik ben thuis.”

Boven trof ze hem dood aan in de slaapkamer.

Op zo’n moment stort je wereld in.

Ik herken dat gevoel. Ik heb het zelf ook meegemaakt. Wanneer je je partner plotseling verliest verandert je leven in een rollercoaster. Het voelt alsof de grond onder je voeten wordt weggeslagen.

Ik ken haar en haar man al vijfentwintig jaar.

We leerden elkaar kennen toen ik net in ’s-Gravendeel kwam wonen. Ik liep met mijn Schapendoes door het park en zag daar een man met een Bouvier puppy. En als enorme hondenliefhebber, met een zwak voor Bouviers, moest ik daar natuurlijk even naartoe.

We raakten aan de praat en al snel bleek dat we dezelfde liefde voor Bouviers deelden. Later leerde ik ook zijn vrouw kennen. Zo is het contact ontstaan.

We zagen elkaar niet vaak. Maar als we elkaar zagen was het altijd goed. Vriendschappen draaien bij mij om kwaliteit, niet om kwantiteit. Beide fijne mensen. Eerlijk, met een hart van goud.

Dat we elkaar niet zo vaak zagen, kwam mede omdat zij al jaren mantelzorger is. En ik weet uit eigen ervaring wat dat betekent. Ik ben zelf ook jarenlang mantelzorger geweest en kamp tegenwoordig met zware reuma.

Maar het voelde altijd vertrouwd. Het zit altijd goed.

En daarom ging ik meteen naar haar toe toen ik het bericht kreeg.

Ik luisterde.
Ik liet haar haar verhaal doen.
Ze huilde.

Er is namelijk geen goed of fout in rouw. Het gaat om wat iemand op dat moment nodig heeft.

We zijn samen boodschappen gaan doen omdat ze het fijn vond dat ik meeging. Buiten barstte ze ineens in huilen uit en zei: “Wat ben ik blij dat jij mee bent gegaan.”

Thuis vroeg ik of ze misschien behoefte had aan een maaltijd uit de vriezer. Dat had ze.

De volgende dag bracht ik haar verse bruine bonensoep.

Een dag later kwam ze bij mij eten. Wat was het voor haar fijn dat ze even niet hoefde na te denken over koken.

Gelukkig ben ik niet de enige. Er zijn ook andere lieve mensen om haar heen die haar helpen en opvangen in deze zware tijd.

Gisteren ben ik weer bij haar geweest. Ze wilde een afscheidsspeech schrijven. Omdat ik dat voor mijn werk doe heb ik aangeboden om haar te helpen haar het fine-tunen van haar tekst.

En natuurlijk nam ik een portie spaghetti mee van de dag daarvoor.

Dan hoeft het alleen nog maar even opgewarmd te worden.

Zo leven we langzaam toe naar de dag van de uitvaart.

Wat ik hiermee wil zeggen is dit.

Wanneer iemand plotseling zijn partner verliest, komt het leven volledig op zijn kop te staan. Je kunt het verdriet niet wegnemen. Maar je kunt er wél zijn.

Door te luisteren.
Door even mee te gaan naar de supermarkt.
Door een maaltijd te brengen.
Door gewoon naast iemand te zitten.

Soms zit steun in de kleinste dingen.

En die maken op zo’n moment een wereld van verschil.