Mijn zusje pleegde zelfmoord en ik mis haar nog elke dag

Mijn zusje pleegde zelfmoord en ik mis haar nog elke dag

Over mijn vader, mijn zusje Peet en waarom ook broers en zussen rouwen

Vijf gemiste oproepen.

Dat was wat ik zag toen ik op 4 juni 2013 wakker werd.

Vijf gemiste oproepen van mijn papa.

Normaal gesproken zet ik mijn telefoon 's nachts nooit helemaal op stil. Maar uitgerekend die nacht wel. Ik belde hem direct terug, maar kreeg geen gehoor. Vlak voordat mijn eerste cliënt zou arriveren, ging opnieuw de telefoon.

Het was zijn vrouw.
Ik dacht dat er iets met mijn vader was gebeurd.
Wat ik vervolgens hoorde, voelde alsof ik door een dikke laag ijs zakte en geen adem meer kreeg.

Mijn enige zusje was dood.
Mijn zusje Petra.
Peet.
Drie jaar jonger dan ik.

Om half negen stond mijn eerste cliënt voor de deur. Ik was volledig in tranen, vol ongeloof en totaal van de kaart. Mijn vader had de hele nacht in het ziekenhuis gezeten.

De eerste vraag die mijn cliënt stelde was:
"Hoe moet dat nu met mijn afspraak?"

Ik weet nog dat ik antwoordde:
"Dat weet ik niet. Ik neem contact met je op, maar ik heb net gehoord dat mijn zusje is overleden."

Achteraf ben ik niet eens boos over die reactie. Wel verbaasd. Het liet mij zien hoe verschillend mensen omgaan met verdriet. Hoe de wereld voor de één stil kan staan, terwijl de ander louter aan zichzelf denkt.

Onze papa

Niet alleen mijn wereld stortte die dag in.
Ook die van mijn vader. Onze papa.
Onze held.

De man die altijd sterk is. De man die oplossingen bedenkt als er problemen zijn. De man die voor iedereen klaarstaat.

Uitgerekend in die periode was hij herstellende van kanker. Er stonden belangrijke afspraken gepland met de oncoloog. En een paar dagen eerder had hij nog overwogen om naar Peet toe te gaan, omdat hij zich zorgen maakte.

Maar Peet had hem verzekerd dat ze zichzelf niets zou aandoen. 
En mijn vader geloofde haar.

Toen ik later samen met hem bij de witte kist stond waarin mijn zusje lag, zag ik voor het eerst in mijn leven een totaal andere kant van hem. Een kant die ik nooit meer zal vergeten.

Hij keek naar haar en zei:
"Het klopt niet. Het is fout. Ik had hier moeten liggen. Niet jij. Niet jij."
Ik had mijn vader nog nooit zo kwetsbaar, verdrietig en wanhopig gezien.

Peet blijft voor altijd 38

Mijn zusje was voor anderen en voor zichzelf geen makkelijk mens.
Maar ze was wel mijn zusje. Peet blijft voor altijd 38.

Ik ben ouder geworden.
Mijn vader is ouder geworden.
De wereld is verder gedraaid.
Maar Peet blijft voor altijd 38.

Wat veel mensen niet weten, is dat ik haar nog iedere dag mis. 
Niet alleen op 4 juni.
Niet alleen op haar verjaardag.
Maar iedere dag.

Soms zit dat in iets kleins.
Een herinnering. Een foto of één van onze dieren.

Want wat wij altijd hebben gedeeld, was onze liefde voor dieren. Een liefde die we van huis uit hebben meegekregen.

Wanneer ik aan Peet denk, denk ik niet alleen aan haar verdriet en haar worstelingen. Ik denk ook aan de mooie en grappige momenten. Aan de herinneringen die van haar mijn zusje maakten.

Vergeet de broer of zus niet

Wanneer iemand overlijdt, vragen mensen vaak:

"Hoe gaat het met je vader?"

Of:

"Hoe gaat het met je moeder?"

En dat is logisch, maar daardoor wordt vaak vergeten dat ook broers en zussen achterblijven.

Dat wij evengoed iemand verliezen. Dat ook wij rouwen. En die lege plek voelen die nooit meer wordt opgevuld.

Misschien is dat wel één van de redenen waarom ik dit blog schrijf. Omdat ik vandaag niet alleen stilsta bij mijn zusje.

Maar bij alle mensen die een broer of zus hebben verloren. Mensen die vaak op de achtergrond rouwen. Mensen die sterk lijken. Mensen die verder moeten gaan met leven.

Terwijl hun verdriet er net zo goed mag zijn.

Een kantoor vol herinneringen

Wanneer ik het kantoor van mijn vader binnenloop, voelt het soms alsof ik een museum binnenstap.

Het behang is verdwenen achter foto's van Peet. Overal kijkt ze je aan met haar lach. Niet omdat mijn vader niet verder is gegaan met zijn leven. Maar omdat liefde niet stopt na de dood. Hij mist haar nog steeds. Elke dag.

Tijdens haar afscheidsdienst sprak hij woorden die ik nooit meer ben vergeten:

"Als je je ouders verliest, verlies je het verleden.
Als je je partner verliest, verlies je het heden.
Maar wanneer je je kind verliest, verlies je je toekomst."

Wat een wijze woorden van Papa.
Een les voor het leven

Ondanks alles wat mijn vader heeft meegemaakt, bleef hij geïnteresseerd in andere mensen. Sterker nog, hij gaf mij één van de belangrijkste lessen uit mijn leven mee.

Hij zei:

"Wat er ook gebeurt in het leven, probeer nooit je interesse in andere mensen te verliezen, want dan blijf je alleen achter."

Ik denk nog vaak aan die woorden. Hij sprak ze niet alleen uit, hij leeft er ook naar. Daar heb ik grote bewondering voor.

Liefde, begrip en gemis

Ik begrijp dat Peet op dat moment geen andere uitweg meer zag. Dat betekent niet dat ik haar keuze liever anders had gezien. Het betekent wel dat ik begrijp hoeveel innerlijke pijn zij heeft gehad.

En soms, in de hectische wereld waarin we vandaag leven, denk ik weleens dat ze het misschien nóg moeilijker zou hebben gehad.

Maar wat ik vooral voel, is liefde. En gemis. 
Want ondanks alles had ik haar liever hier gehad. Naast Papa, naast mij, bij ons. Zoals het eigenlijk hoort.

Het had zo moeten zijn dat Peet en ik ooit samen afscheid zouden nemen van Papa. Op een natuurlijke manier, in plaats van andersom.

Maar het leven heeft soms andere dingen voor ons in petto. Het is maar goed dat we niet alles tevoren weten. Wat blijft, zijn de herinneringen, liefde en het gemis.

En daarom sta ik vandaag stil bij mijn zusje.
Mijn Peet, die voor altijd 38 blijft.

In loving memory Peet

Ps. Heb je suïcidale gedachten? Praat erover! eem contact op met 113 Zelfmoordpreventie. Zij zijn 24 uur per dag bereikbaar via de chat. Bel gratis met 0800-0113 of 113.