Niet alles wat stopt, is voorbij

Niet alles wat stopt, is voorbij

Niet alles wat stopt, is definitief voorbij.
Dat geldt voor lichamen die even niet meewerken, voor relaties die tot stilstand komen en voor fases in het leven waarin doorgaan geen vanzelfsprekendheid is.

We zijn geneigd stoppen te verwarren met falen. Met achterblijven. Met verlies van richting. Terwijl stoppen soms betekent dat iets aandacht vraagt, eerlijkheid en/of tijd. 

Er zijn momenten waarop je lichaam of je leven het ritme bepaalt.
Niet omdat je niet wilt, maar omdat het even niet kan.

Dat voelt niet altijd fijn.
Zeker in een wereld waarin doorgaan vaak wordt gezien als kracht. Waar zichtbaar zijn gelijkstaat aan meedoen. En stilvallen al snel wordt uitgelegd als tekort.

Toch zegt stoppen op zichzelf weinig. Het vertelt alleen dat er iets gebeurt.

Herstellen is geen bewijs van falen.
Net zo min als doorgaan automatisch betekent dat het goed gaat.

Soms lijkt iemand sterk omdat die zichtbaar is.
En soms lijkt iemand afwezig terwijl er achter de schermen van alles speelt.

Dat verschil zie je pas als je bereid bent beter te kijken. Zonder aannames. Zonder haast.

Hetzelfde geldt voor liefde.

Niet alles wat snel gaat, is goed of echt.
En niet alles wat langer blijft bestaan, is gezond.

Ik zie het vaak dat mensen pas achteraf begrijpen wat ze hebben gevoeld. Of juist wat ze hebben gemist. En waarom iets bleef voortduren terwijl het eigenlijk al niet meer goed voelde.

Liefde laat zich niet uitdrukken in vaart of vorm.
Net zo min als herstel.

Je ziet niet altijd ziet:

• hoeveel energie iets kost

• wat ervoor nodig is

• welke aanpassingen iemand al heeft gedaan

En toch oordelen we vaak hard. Over elkaar. En soms over onszelf.

Misschien vraagt deze fase iets anders.
Minder snelle conclusies.
Meer zorgvuldige aandacht, oordeelvrij blijven.

Voor nu geldt, dat als je nu het gevoel hebt dat je achterblijft, dat je misschien  gewoon onderweg bent.
Als iets meer tijd nodig heeft, is dat niet automatisch een probleem.
En als je twijfelt aan wat je voelde, weet dan dat dit soort inzichten zich niet laten afdwingen.

Niet alles wat stopt of hapert, is een teken van zwakte.
Het kan ook een vorm van eerlijk kijken zijn.

In mijn werk als rouwcoach en (zelfstandig) trouwambtenaar zie ik dagelijks hoe belangrijk het is dat mensen zich gezien en gehoord voelen. Niet alleen op momenten van afscheid, maar ook bij keuzes voor verbinding.

Ook dat vraagt om zorgvuldigheid, transparantie en menselijkheid.

Tot slot:

Wie zich verdiept in liefde, rouw en relaties, komt soms ook de schaduwkanten tegen. Manipulatie, gaslighting, machtsverschillen en persoonlijkheidsproblematiek maken daar onlosmakelijk deel van uit.

In mijn boek Sextortion Op het spoor beschrijf ik hoe dit soort dynamieken werken en waarom ze vaak pas achteraf worden herkend. Niet om te veroordelen, maar om inzicht te geven.

Want inzicht verandert niets aan wat was.
Maar het kan wel veranderen hoe je verder gaat.