Liefde stopt niet na de dood

Over sextortion, verlies, vergeving en liefde

Hij had van mij niet dood gehoeven. Misschien is dat wel de eerlijkste zin die ik na tien jaar nog steeds kan uitspreken.

Op 15 mei zou hij zestig jaar zijn geworden.

De man die ik in mijn boek Sextortion op het spoor 'Jack' noem.
De man van wie ik ooit dacht dat hij de liefde van mijn leven was.

Maar hij werd geen zestig.
Hij werd vijftig.

Hij beroofde zichzelf van het leven* nadat hij slachtoffer werd van sextortion.
Een wrede vorm van online afpersing waarbij schaamte, angst en wanhoop iemand volledig kunnen breken.

En hoewel onze relatie waarschijnlijk geen stand had gehouden nadat ik wist wat er gebeurd was, had zijn leven van mij absoluut niet op deze manier hoeven eindigen.

Niemand verdient het om zó wanhopig te worden gemaakt dat de dood de enige uitweg lijkt.

De afgelopen twee maanden waren zwaar.
Heel zwaar.

De plotselinge dood van de man van een goede vriendin van me.
Daar schreef ik eerder al een blog over.

Op 2 april moesten we afscheid nemen van onze hond Snuffel.
Nog maar vijf jaar oud.

Op 30 april overleed een van mijn beste vrienden.
Op 7 mei was ik aanwezig bij zijn afscheidsdienst en mocht ik op zijn verzoek spreken.

En op 9 mei was het precies achtentwintig jaar geleden dat mijn moeder plotseling overleed.

Als rouwcoach begeleid ik mensen bij verlies.
Maar wanneer verlies zich opstapelt in je eigen leven, wanneer het niet professioneel maar persoonlijk wordt, wanneer het ineens overal om je heen voelbaar is, dan merk je opnieuw hoe rauw rouw kan zijn.

Ook na al die jaren. Het is niet voor niets dat ik altijd zeg 'Rouw is renovatie'.

Liefde stopt niet bij de dood, want ik houd nog steeds van hem.

Dat klinkt misschien vreemd.
Misschien begrijpen sommige mensen dat niet.
Maar liefde stopt niet automatisch wanneer iemand overlijdt.

Natuurlijk kwam ik destijds in een enorme rollercoaster terecht toen ik ontdekte wat hem was overkomen.

De schok.
Het ongeloof.
De vragen.
De boosheid.
Het verdriet.

Maar uiteindelijk overheersen de mooie herinneringen.
En dat komt door de liefde die ik nog steeds voor hem voel.

De dood hoort bij het leven.
Maar herinneringen blijven.
Zowel de mooie als de minder mooie.

En misschien is dat precies wat échte liefde doet.
Dat je vanuit je hart iemand kunt vergeven. 

Alleen zijn is niet hetzelfde als eenzaam zijn. Sinds zijn dood ben ik niemand meer tegengekomen waarvan ik dacht: jij past bij mij.
En zo komt het dus dat ik inmiddels al tien jaar alleen ben.

Gelukkig ben ik niet eenzaam.
Integendeel zelfs.

Ik voel me rijk met de liefdevolle mensen om me heen.
Met echte verbinding.
Met mensen die oprecht zijn.
Mensen die blijven.

Want vergeving is alles. Het is mij gelukt om niet alleen hem te vergeven, maar ook de mensen die hem dit hebben aangedaan.

Niet omdat ik goedkeur wat er gebeurd is.
Integendeel. Maar omdat vergeving het grootste cadeau is dat je jezelf en vervolgens de ander kunt schenken. Wie kan vergeven, is rijk.

Ik hoop dat hij daarboven in de hemel zijn rust heeft gevonden.
Vrij van angst.
Vrij van schaamte.
Vrij van alles wat hier op aarde zo zwaar voor hem was.

Mensen oordelen vaak zonder het volledige verhaal of zelfs de mensen maar te kennen.

Achter ieder mens schuilt een verhaal. 
Achter hem.
Maar ook achter mij.

Mensen zien vaak alleen de buitenkant.
Een gebeurtenis.
Een keuze.
Een fout.

Maar zelden de pijn, de worsteling of het verdriet daarachter.

Juist daarom kijk ik de laatste jaren milder naar mensen.
Om mijn oordeel soms een paar seconden uit te stellen.

Want niemand weet volledig wat een ander met zich meedraagt.

Al toen ik kind was, wist ik dat ik ooit een boek zou schrijven. 
Maar wie had ooit gedacht dat het Sextortion op het spoor zou worden?

Dat juist een van de meest ingrijpende gebeurtenissen uit mijn leven uiteindelijk zou uitgroeien tot een missie.

Ik noem het ook echt mijn missie om anderen te waarschuwen voor de gevolgen en gevaren van sextortion. Omdat iedere zelfdoding er één te veel is.

Wie had ooit gedacht dat ik nog eens rouwcoach zou worden? 
Dat juist een destructieve relatie mij zoveel lessen zou leren, dat ik anderen nu mag begeleiden bij verdriet, verlies en rouw.

De afgelopen tijd heeft me opnieuw laten beseffen hoe kwetsbaar het leven is.
Maar ook hoe belangrijk liefde, verbinding en vrijheid zijn.

Vrijheid om jezelf te mogen zijn.
Vrijheid om fouten te mogen maken.
Vrijheid om hulp te vragen.
Vrijheid om mens te mogen zijn.

Ik ben voor vrede.
Tegen geweld.
Tegen dwang.

En vóór zachtheid.
Voor begrip.
Voor menselijkheid.

Want uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde: gezien worden, begrepen worden en ons geliefd voelen.

Misschien is dat wel waar ik op hoop. 
Dat we iets milder worden voor elkaar.
Dat we iets minder snel oordelen.
En iets vaker beseffen dat achter ieder mens een verhaal schuilt.

Ik spreek daarom vandaag de wens uit dat je iets hebt aan dit blog. 
Wellicht een volgende keer weer een ander blog of een Mooie Mensen® Podcast, maar omdat het vandaag 15 mei 2026 is, schreef ik juist dit blog. 

(* Ps. mocht je suïcidale gedachten hebben, praat erover! Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie. Zij zijn 24/7 bereikbaar via de chat, bel gratis met 0800-0113 of bel 113.)