Over Oorlogskind in vredestijd
Soms lees je een boek dat je niet alleen
leest, maar ook voelt.
Dat vanaf de eerste bladzijde iets met je doet.
Dat ervoor zorgt dat je door wilt blijven lezen.
Dat had ik met ‘Oorlogskind in vredestijd’, van auteur Laurens van Aggelen.
Binnen drie dagen had ik het uit. Niet omdat ik het met bloedspoed wilde lezen, maar omdat ik wilde weten hoe het verhaal zou eindigen.
Wat mij het meest raakte, is de kwetsbaarheid.
De impact die een oorlog kan hebben op een gezin.
Een vader die een concentratiekamp heeft overleefd.
Dat klinkt als overleven, maar wie verder leest, begrijpt dat overleven iets anders is dan leven.
Je voelt als lezer de spanning en de machteloosheid.
Het verdriet dat niet uitgesproken wordt, maar tussen de regels door voelbaar is.
En dat is precies waar dit boek zo sterk in is. Het is eerlijk, rauw en tegelijkertijd hoopvol. Ook herkenbaar is het je niet begrepen voelen door de buitenwereld, omdat je anders bent, andere interesses hebt.
Wat mij diep raakte, is de kracht van de auteur. De weg die hij uiteindelijk kiest.
Niet door het verdriet heen te drukken, maar door het aan te gaan. Het te doorleven en na een jarenlange zoektocht de zingeving van het bestaan te vinden.
In mijn werk als rouwcoach zie ik het dagelijks. Dat wat niet doorleefd wordt, blijft zich herhalen. Dit boek laat dat op een indringende manier zien. Niet alleen wat trauma doet met iemand, maar ook wat het doet met de mensen eromheen.
Ik weet hoeveel impact CPTSS of PTSS kan hebben. Niet alleen op degene die levenslang lijdt, maar op een heel gezin. Misschien juist daarom raakt dit verhaal mij zo.
En toch laat dit verhaal zien dat er aan het eind van elke tunnel licht is.
Hoe donker het soms ook lijkt.
Dat maakt dit boek niet alleen indrukwekkend, maar ook belangrijk. Zeker in aanloop naar momenten waarop we herdenken. Aan de nationale Dodenherdenking. Zij die bereid waren hun leven op te offeren voor dat van ons. Die streden voor onze vrijheid. En waarom het nodig blijft om stil te staan bij vrijheid. Want vrijheid is niet vanzelfsprekend.
Juist in deze tijd, waarin oorlog opnieuw zo dichtbij voelt, raakt dit verhaal misschien nog wel dieper. Het herinnert ons eraan hoe kwetsbaar vrijheid is.
Vrijheid lijkt vanzelfsprekend, totdat het dat niet meer is. Wat is vrijheid als er overal zinloos geweld is? Wat is vrijheid als je niet jezelf kunt zijn? Wat is vrijheid als er wordt getornd aan jouw grondrechten als mens?
Op 4 mei houd ik twee minuten stilte. Een Nederlandse traditie die we in ere moeten houden. Maar zouden we niet elke dag even stil moeten staan bij hoe waardevol vrijheid is? Niet alleen voor onszelf, maar ook voor de generaties na ons.
Mogelijk is dat wel de belangrijkste boodschap uit dit boek. Namelijk dat achter ieder mens een verhaal zit. En dat het soms helpt om je oordeel even een paar seconden uit te stellen.
Ik kan dit boek van harte aanbevelen. Niet alleen omdat het goed geschreven is,
maar omdat het iets doet met je blik op de wereld. Evenals de auteur van dit boek deel ik de liefde voor al onze militairen en veteranen die ons land rijk is. Die bereid zijn hun huis en haard te verlaten om zich wereldwijd in te zetten voor jouw en mijn veiligheid.
Tegelijkertijd houd ik mijn hart vast voor onze jongeren.
Die mogelijk noodgedwongen een oorlog in worden gesleurd die nooit de mijne is geweest.
Ik ben voor vrede. Tegen elke vorm van geweld en dwang. Opdat we nooit vergeten.
Het boek Oorlogskind in vredestijd is te bestellen via deze link.
Over de auteur:
Laurens van Aggelen (Arnhem, 1964) is schrijver van talloze boeken en publicaties, met een duidelijke focus op de Tweede Wereldoorlog en militaire geschiedenis. Wat zijn werk extra bijzonder maakt, is dat zijn betrokkenheid verder gaat dan het schrijven alleen.
Als vrijwilliger in de veteranenzorg en als bestuurslid van verschillende organisaties zet hij zich actief in voor erkenning, waardering en zorg voor (oud-)militairen en tweede generatie oorlogsgetroffenen. Een inzet die niet alleen zichtbaar is in wat hij schrijft, maar ook in wat hij doet.
© Uitgeverij White Elephant Publishing
Een reactie posten