Valentijnsdag wordt vaak neergezet als een dag van liefde, aandacht en verbinding. Bloemen, kaarten, cadeautjes en chocolade. Voor veel mensen is het een bijzondere dag. Voor mij is deze dag net als alle andere commerciële dagen. Hoewel, voor anderen roept Valentijnsdag andere gevoelens op.
In mijn werk zie ik hoe liefde verschillende gezichten kan hebben. Als trouwambtenaar sta ik bij mensen op het moment dat zij bewust kiezen voor verbinding. Als rouwcoach zie ik wat er gebeurt wanneer liefde ontregelt. Rouw om die geliefde die er niet meer is, of rouw om de toxische relatie waar mensen in zitten of heben gezeten. En juist die twee werelden liggen dichter bij elkaar dan we soms zien.
De laatste Valentijnskaart die ik ooit kreeg, was in 2014.
Er stond een rood hart op. En een nog grotere foto van mijn overleden partner zelf. Ik vond het toen vooral een beetje apart.
Achteraf gezien was het een rode vlag. Maar toen zag ik die nog niet.
Dat is misschien wel een van de moeilijkste aspecten van liefde. Dat inzichten vaak pas achteraf komen. Dat wat eerst voelt als échte liefde, aandacht of betrokkenheid later een andere betekenis krijgt.
Valentijnsdag is niet voor iedereen licht. Voor mensen die hun partner zijn verloren. Voor mensen die verlangen naar verbinding, maar die er (nog) niet is. Zelf heb ik na tien jaar nog steeds geen Valentijn in mijn leven mogen verwelkomen. Ik ben alleen, maar niet eenzaam.
Wat ik in mijn werk als rouwcoach regelmatig tegenkom, is dat liefde lang niet altijd gelijkwaardig is. Liefde wordt soms verward met intensiteit, met aandacht, met valse loyaliteit waarbij iemand ver over diens eigen grenzen laat gaan. Terwijl liefde voor mij juist gaat over elkaar ruimte geven, rekening houden met elkaars belangen en oog hebben voor de impact van woorden en daden.
Zodra liefde beklemmend wordt, zodra er sprake is van controle of afhankelijkheid, verandert er iets. Dan ontstaan verwarring en twijfel aan het eigen denkvermogen. Vrijwel altijd door de gaslighting die is toegepast. Juist dan is het niet alleen belangrijk om eerlijk te kijken naar de ander en naar jezelf, maar ook om te rouwen. Om dat wat er nooit was, wat er nooit zal zijn en wat er nooit zal komen.
De kaart uit 2014 kan ik inmiddels met een zekere mildheid bekijken. Niet vanuit boosheid of verwijt. De inzichten over manipulatie en gaslighting kwamen pas later, na zijn overlijden. Hoe pijnlijk dat ook was, ik heb ervoor gekozen om los te laten. Vergeving speelde daarin een belangrijke rol. Niet als vrijbrief voor wat is gebeurd, maar als manier om zelf verder te kunnen.
Aandacht wordt vaak gezien als bewijs van liefde. Maar echte liefde verwacht geen tegenprestatie en heeft geen verborgen agenda. In gelijkwaardige relaties staat de ander daar net zo in.
In mijn werk begeleid ik mensen die hun partner zijn verloren, of die vast hebben gezeten in destructieve relaties. Mensen die opnieuw richting zoeken en de zin van hun bestaan terug willen vinden. Want geloof mij, je kunt het gevoel hebben jezelf volledig kwijt te zijn geraakt. Dat proces vraagt tijd, zorgvuldigheid en ruimte. Totdat mensen het weer zelf kunnen.
Als trouwambtenaar sta ik juist aan het begin. Bij mensen die bewust 'ja' zeggen tegen elkaar. Bij woorden die zorgvuldig worden gekozen. Bij momenten die vastgelegd worden. Met aandacht voor de inhoud, het tempo en de betekenis van wat er wordt uitgesproken.
Valentijnsdag mag ook een moment zijn om eerlijk te kijken. Niet alleen naar liefde zoals we die graag zien, maar ook naar liefde zoals die soms werkelijk wordt ervaren.
Wil je je verder verdiepen in hoe manipulatie en machtsmisbruik binnen relaties kunnen ontstaan? Waarom signalen vaak pas achteraf worden herkend? En hoe je daarvan kunt herstellen? Bestel dan mijn boek Sextortion Op het spoor via deze link.
Een reactie posten